De World Health Organization definieert palliatieve zorg als:
"een benadering die de kwaliteit van het leven verbetert van patiënten en hun naasten die te maken hebben met een levensbedreigende aandoening, door het voorkomen en verlichten van lijden, door middel van vroegtijdige signalering en zorgvuldige beoordeling en behandeling van pijn en andere problemen van lichamelijke, psychosociale en spirituele aard."

Bij palliatieve zorg:
 

• is niet de genezing van de patiënt het doel, maar een zo hoog mogelijke kwaliteit van leven, waardoor het ziekteverloop mogelijk positief beïnvloed kan worden;
• is de dood een normaal, natuurlijk proces, dat niet vertraagd of versneld wordt;
• is er aandacht voor lichamelijke én psychische klachten;
• worden de psychologische en spirituele aspecten in de zorg geïntegreerd benaderd;
• is er emotionele ondersteuning voor de patiënt en zijn naasten om zo actief mogelijk te leven;
• is er emotionele ondersteuning voor de naasten om te leren omgaan met de ziekte van de patiënt en met eigen rouwgevoelens;
• wordt, indien nodig, vanuit een team zorgverleners gewerkt, zodat aan alle noden van patiënten en naasten tegemoet kan worden gekomen, indien nodig ook na het overlijden van de patiënt (WHO; www.who.int/cancer/palliative/definition).

 

Deze definitie van de WHO is uitgangspunt voor het beleid van het Ministerie van VWS ten aanzien van palliatieve zorg. De voormalige staatssecretaris schrijft daarover het volgende (Bussemaker, 2007): 
"Centraal staat de geleidelijke overgang van curatieve zorg naar palliatieve zorg, zodra er gerede twijfel ontstaat over de realisatie van de genezing. De patiënt en behandelaar komen daarmee terecht in een overgangsfase van herformulering van doelen, herformulering van waarden en hantering van angsten en onzekerheden. We noemen dit de transitiefase. Deze transitiefase kan op verschillende momenten op de tijdlijn tussen diagnose en overlijden plaatsvinden. Het is van belang dat professionals deze transitiefase duidelijk en vroegtijdig herkennen. Voor behandelaars betekent dit dat zij de palliatieve fase eerder moeten markeren dan nu vaak het geval is, daarmee wordt vroegsignalering van potentiële problemen (in de patiënt en zijn systeem) mogelijk. Dit biedt zowel patiënt en naasten als hulpverleners ruimte om tijdig te anticiperen op het veranderde behandel- en levensperspectief en om uiteindelijk de terminale fase zo goed mogelijk te laten verlopen en zo een waardig sterven mogelijk te maken."